و مثل * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا نُودِيَ لِلصَّلاةِ مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ فَاسْعَوْا إِلى ذِكْرِ الله وَذَرُوا الْبَيْعَ ) * « 1 » الى آخره ، يا مشتمل بر قصص بوده باشد مثل * ( إِذْ قالَ يُوسُفُ لأَبِيه يا أَبَتِ إِنِّي رَأَيْتُ أَحَدَ عَشَرَ كَوْكَباً ) * « 2 » الى آخره و نحو اينها ، پس ظاهر اين است كه اجتزاء به أمثال آيات مذكوره نمىتوان نمود در اتيان به موظف . ملخص كلام آن است كه در اينجا دو مقام است : اول جواز قرائت آيه قرآنيه در مقام قنوت . و ثانى جواز اجتزاء به آن است از قنوت موظف ، اول ثابت است به عنوان اطلاق ، ثانى در آن تفصيلى است كه مذكور شد ، نظير اين در دعاى به غير لغت عرب در مقام قنوت بيان شد . مبحث نهم : در بيان استحباب رعايت امور چند است در مقام قنوت : اول : تكبير است . بدان كه اختلاف كرده‌اند فقهاء در اين مقام ، مرحوم علامه در كتاب مختلف حكايت فرموده‌اند از علي بن بابويه كه والد بزرگوار مرحوم شيخ صدوق بوده باشد كه آن مرحوم قائل شده‌اند به اين كه تكبيرى از براى قنوت ثابت نيست ، و اين قول ظاهر مىشود از مرحوم سيد جليل القدر سيد مرتضى در كتاب جمل العلم ، و مرحوم علامه نقل فرموده‌اند از شيخ طوسى قدس اللَّه تعالى روحه كه آن بزرگوار حكايت فرموده از شيخ سعيد شيخ مفيد نور اللَّه تعالى روحه السعيد كه آن مرحوم در آخر عمر رأي شريف ايشان مستقر شده بود بر عدم تكبير از براى قنوت . و لكن مشهور ما بين فقهاء نور اللَّه تعالى ضرايحهم آن است كه تكبير به جهت قنوت مستحب است ، و اين قول مختار است ، پس در وقت ارادهء قنوت سنت است كه اتيان به تكبير نمايد با رفع يدين ، و اين تكبير از آداب قنوت و مستحبات آن

--> « 1 » سورهء جمعه آيه 9 . « 2 » سورهء يوسف آيه 4 .